ÇANKIRI KARATEKIN ÜNIVERSITESI'NDE UMUTLAR VE HAYAL KIRIKLIKLARI

Prof. Dr. Mevlüt Karataş, ilk basın toplantısını Uluyazı yerleşkesinde düzenledi. Yoğun iş programım nedeniyle bu toplantıya katılamadım; ancak yeni rektörümüzle tanışma arzum devam ediyor. Fakat toplantıya katılanlar arasında, Çankırı Karatekin Üniversitesi’nde Fakülte Sekreteri olarak görev yapan Turgut Özkan’ın, mesai saatleri içinde gazeteci kimliğiyle yer alması, dikkat çekici bir durumdur. Bu, kurum içindeki etik değerlerin ne denli zayıfladığını göstermektedir.

Rektör Karataş’ın, emrindeki bir memurun gazeteci olarak kurum hakkında sorular sormasına izin vermesi, kurum hiyerarşisi ile çelişmektedir. Bu durum, sadece yönetim anlayışını değil, aynı zamanda gazetecilik mesleğine duyulan saygıyı da zedelemektedir. Gazetecilik, ciddiyet ve tarafsızlık gerektiren bir meslek dalıdır. Ancak, bu tür uygulamalar, gazeteciliği basite indirgemekte ve gerçek gazetecilere karşı bir saygısızlık olarak değerlendirilmektedir.

Çankırı Karatekin Üniversitesi’nin geleceği açısından bu durum kaygı vericidir. Rektörlük koltuğuna oturan birinin, etik değerlere ve kurumsal hiyerarşiye saygı göstermesi beklenir. Ancak görünen o ki, değişim umudumuz yine hayal kırıklığı ile sonuçlanmaktadır. Eski tas, eski hamam anlayışının devam etmesi, üniversitenin itibarını zedelemekte ve çalışanlar arasında güvensizlik yaratmaktadır.

Bu noktada, Rektör Karataş’tan beklenen, sadece yeni bir yüz değil, aynı zamanda yeni bir anlayış ve yönetim biçimidir. Eğer bu tür etik dışı uygulamalar devam ederse, değişim umudumuz başka bahara kalacak demektir.

Çankırı Karatekin Üniversitesi’nde yaşanan bu olaylar, sadece bir yönetim değişikliği değil, aynı zamanda bir anlayış değişikliğinin de gerekliliğini ortaya koymaktadır. Kurumun, etik değerlere ve mesleki ciddiyete sahip çıkması, gelecekteki başarıları için elzemdir. Aksi takdirde, bu durum sadece bir hayal kırıklığı değil, aynı zamanda üniversitenin itibarına büyük bir zarar verecektir. Uyarı niteliğindeki bu yazı, yöneticilere ve tüm akademik kadroya bir çağrıdır: Değişim, sadece yüzeysel olmamalı; köklü bir dönüşüm için adımlar atılmalıdır.