Yaşam yolculuğumuzu yalnız sürdürürüz. Sonra, birileri gelir, sendeki
seni ister. Benim ol der. Hayatını bana ver. Sevgini, her şeyini.
Gözlerin sadece bana baksın, dudakların bana gülsün, ellerin beni okşasın,
benim yolumda yürü. Benim ol, sadece benim. Sahibin ben olayım.
Oysaki sevmek, gerçekten sevebilmek, onun sahibiymiş gibi hissetmek ve
hissettirmek değildir. Özgürlüğünü sonuna kadar yaşayabilmesini
hissettirebilmek gerçek sevgidir. Kimse kimsenin değildir ve
olmamalıdır.
Bir insanı kıskanmak ona güvenmemek her şeyden önce kendine güvensizliğin
dışa vurumudur. Kendisine, içindeki gerçek öz benliğine saygı duyan birey,
bu hastalıklı duyguyu içinde barındırmaz.
Asıl sahip olmamız gereken kendi özgürlüğümüz ve kişiliğimizdir.
Özgürlüğümüze koşulsuz bir şekilde sahip isek, işte 'o zaman' da eller,
gözler ve kalpler beraber olabilmeyi seçiyorsa, gerçek sevgi doğru yere
ulaşmış demektir.
Sevgi ve ilgi zorla istenmez, istenirse
zaten o sevgi olmaz. Kendiliğinden gelişir ve çoğalırsa adına sevgi
diyebiliriz ancak ilgi yoksa bunu zorla talep etmek zavallılıktır. İkili
ilişkilerdeki en büyük tuzaklardan birisi de budur.
Bana ilgini ver, sevgini ver, benim ol, hep benim ol, bana ait ol, hayatın
benim. Benim çizdiğim yolda yürü, sen bana aitsin.
Aslında; 'Kimse kimsenin değildir ' hepimiz yalnızız ve kendimizden bir
tane daha yok. Hayata yalnız geliriz, maddi ve manevi olarak birçok şey
ediniriz.Eğitiliriz, öğreniriz, paylaşırız, başarırız, kaybederiz, zevk
alır, ya da acı çekeriz, çoğalırız, sever ve seviliriz; sonunda yaşamdan
yine yalnız gideriz.
Kimse kimseye ait değildir. Bu hissi yaşatmaya çalışan insanlar bizi
seviyor olamaz. Sadece kendilerine ve egolarına âşık insanlardır onlar.
Kafes bir kelebeğin yeri değildir. Kendi tutsaklığını sadece kendisi
yaratan canlı türü, ne yazık ki insanoğlundan başkası değil. Tutsaklığı yok
edecek olan da yine kendisidir. Bu ise cesaret ve değişimin gücüne,
öncelikle kendisinin inanması ve uygulamasıylan gerçekleşebilir.
Kuyruğunu ısıran bir yılana dönüşmesini kişi sadece kendi yaratır. Canını
acıttıkça kuyruğunu ısırır, ısırdıkça daha da acıtır. Kendisine güvenemeyen
ve kendisine acıyan birey yaşamı boyunca bunu tekrarlar ve sonunda
kendisine saygısını yitirip acınacak duruma gelir.
Kendisine saygısını yitiren bireye, başkalarının saygı duyması imkânsızdır.
Cesaretsizlik ve kararsızlık onu geri bırakır.
- Birey, tüm bu debelenme sırasında aslında kaybettiği en önemli
şeyin 'hayatı' olduğunu ve giden hayatın geri alınamayacağını bilmez.
- Bireyi milyonlarca insandan ayıran ise, sorunun değil çözümün
bir parçası olabilme özelliğidir.
- Hep yan yana olun ama birbirinize fazla sokulmayın çünkü
tapınağı taşıyan sütunlar da birbirinden ayrıdır.
Özellikle ikili ilişkilerde insanlar, her anlamda kendi gibi olan insanları
isterler; sonsuz uyumun burada saklı olduğunu düşünerek. Bu da bir narsizm
biçimidir. Oysa yaşamı canlandıran sürprizler
farklılıklarda gizlidir.
Farklılıklar, ilişkileri besler ve asıl uyum
farklılıktadır. Uyum zaten beraberinde gücü ve nitelikli olmayı getirir.
Farklılığın beslediği böylesi bir uyum ise kendiliğinden var olur.Duygular
zorlamasız veyaptırımsız birleştiğinde güzellik var olur.
Tıpkı, tek bedende yaşayan biri yeryüzü diğeri de gökyüzüne ait iki
hayvanın efsanesindeki mucizevî güzellik gibi. Onlar birbirlerine 'sahip'
değillerdir çünkü onlar zaten 'tek' tir.
Bu ayrıcalığı yaşayabilme şansına sahip olanlar ise, hayatın verebileceği
en büyük ve anlamlı ödülü kazanmıştır. Özgür ve güçlü bedenine kavuştuğunuz
aslanın güçlü kanatları olabiliyorsanız, ya da kavuştuğunuz kartalın, özgür
ve güçlü kanatları ile yükselmeye hazır güçlü bir aslansanız.
İşte o zaman, hem yeryüzünün hem de gökyüzünün tarifsiz ve sınırsız
güzelliği size armağan edilmiş demektir. İşte o zaman yaşam yolculuğunun
doğru yönü için, kanatlarınızın ihtiyacı olan tek şey rüzgârdır.İşte o
zaman Allah c.c. Kutsal Rüzgârını vermeye zaten hazırdır.
